SA GABI NG KASAL KO, INABUTAN AKO NG BIYENAN KO NG $1,000 AT BINULONG: “KUNG GUSTO MONG MABUHAY, TUMAKBO KA NA.” AKALA KO BALIW LANG SIYA, PERO ANG NADISKUBRE KO SA LOOB NG KWARTO NAMIN AY NAGPAYANIG SA BUONG PAGKATAO KO.
Nakatayo ako sa gitna ng Grand Ballroom, suot ang aking napakagandang white wedding gown. Ang lahat ay pumapalakpak. Ang asawa kong si Marco ay nakangiti sa akin—ang ngiting bumihag sa puso ko.
Pero sa isang iglap, nagbago ang lahat.
Lumapit ang tatay ni Marco, si Don Rogelio, para sa traditional father-in-law dance. Habang nagsasayaw kami, naramdaman kong nanginginig ang kamay niya.
Pasimple niyang isiniksik sa palad ko ang isang makapal na bundle ng pera. At sa gitna ng malakas na tugtog, inilapit niya ang bibig niya sa tenga ko.
“Hija… ito ang $1,000. Kung gusto mong mabuhay, tumakbo ka na. Huwag kang aakyat sa kwarto. Umalis ka na habang busy pa sila.”
Naramdaman ko ang kilabot na gumapang sa buong katawan ko. Parang may nabasag sa loob ko.
Ako si Elena, 26 anyos. Isa akong simpleng Accountant sa isang construction firm. Nakilala ko si Marco sa isang joint business meeting. Siya ang Director ng kabilang kumpanya—3 taon ang tanda sa akin, gwapo, matalino, at galing sa isang makapangyarihang pamilya. Para siyang Prince Charming. Sa loob ng anim na buwan, niligawan niya ako hanggang sa mahulog ako nang tuluyan.
Akala ko, nanalo ako sa lotto ng pag-ibig.
Tinitigan ko si Don Rogelio. Ang mga mata niya ay puno ng takot at awa. Hindi siya nagbibiro.
“Pa… anong ibig niyong sabihin?” bulong ko.
“Wala nang oras. Tignan mo ang wedding insurance na pinapirmahan sa’yo kahapon. Tignan mo ang date,” mabilis niyang sagot bago siya lumayo at nagpanggap na nakikipagtawanan sa ibang bisita.
Naiwan akong tulala.
Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. Baka lasing lang ang matanda, isip ko. Mahal ako ni Marco. Hindi niya ako sasaktan.
Pero bilang isang Accountant, sanay akong maghanap ng discrepancy. Sanay akong magduda kapag hindi tugma ang mga numero.
Umakyat ako sa Bridal Suite hindi para magpahinga, kundi para mag-imbestiga. Nasa bag ko pa ang kopya ng mga dokumentong pinapirmahan sa akin ni Marco kahapon—mga papeles daw para sa “Joint Account” at “Insurance” namin bilang mag-asawa.
Binuksan ko ang envelope. Binasa ko ang Life Insurance Policy.
Nanlaki ang mata ko.
Ang halaga ng insurance: 500 Milyong Piso. Ang Beneficiary: Marco Antonio Villareal (Asawa). Ang kondisyon: Accidental Death. Ang petsa ng bisa: Epektibo ngayong gabi, 12:00 Midnight.
Tumingin ako sa relo ko. 11:30 PM.
Nanghina ako. Biglang nag-flashback sa akin ang mga kwento ng mga empleyado noon. Si Marco ay biyudo na ng dalawang beses. Ang sabi niya, namatay daw sa “aksidente” ang mga una niyang asawa. Isa sa car accident sa honeymoon, at isa sa drowning incident.
Hindi sila naaksidente. Pinatay sila.
At ako ang pangatlo. Ang $1,000 na bigay ng tatay niya ay hindi regalo… ito ay escape fund. Konsensya ng isang ama na hindi na kayang sikmurain ang demonyong gawain ng anak niya.
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto.
Pumasok si Marco.
Wala na ang matamis na ngiti. Wala na ang “Prince Charming.” Ang nakatayo sa harap ko ay isang lalaking may malamig na tingin, hawak ang dalawang baso ng Wine.
“Hon, bakit hindi ka pa nagpapalit?” tanong ni Marco. Ang boses niya ay kalmado, pero nakakatakot. “Uminom muna tayo para ma-relax ka.”
Inabot niya sa akin ang baso.
Alam ko na kung ano ang laman nito.
“S-Salamat, Hon,” sabi ko, pilit na pinatatag ang boses ko. “Pwede bang… pwede bang kumuha muna ako ng yelo? Gusto ko ng malamig.”
Kumunot ang noo ni Marco. “Huwag na. Inumin mo na ‘yan.”
“Please, Marco? Masakit kasi ang ulo ko. Kailangan ko ng tubig,” pagdadahilan ko.
Bumuntong-hininga siya. “Sige. Bilisan mo. May surprise ako sa’yo mamayang 12:00.”
Tumakbo ako papunta sa banyo at ni-lock ang pinto.
Binuksan ko ang gripo para kunwari ay naghihilamos ako. Pero dahan-dahan kong binuksan ang bintana ng banyo. Nasa second floor kami. May trellis ng mga halaman na pwedeng babaan.
Hinubad ko ang heels ko. Hinubad ko ang mabigat na wedding gown at naiwan akong naka-cycling shorts at camisole.
Hawak ang $1,000 at ang ebidensya ng insurance, tumalon ako sa bintana.
Gasgas ang braso ko pagbagsak sa damuhan. Masakit ang paa ko. Pero tumakbo ako.
Tumakbo ako palabas ng mansyon, papunta sa madilim na kakahuyan.
Narinig ko ang sigaw ni Marco mula sa bintana.
“ELENA! BUKSAN MO ‘TO! ELENA!”
Sinundan iyon ng tunog ng pagbasag ng pinto.
Tumakbo ako nang walang lingon-lingon. Ang $1,000 na nasa kamay ko ay ginamit ko para bayaran ang isang truck driver sa highway na ilayo ako sa lugar na iyon.
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN…
Isang Breaking News ang gumimbal sa bansa.
“BILYONARYONG SI MARCO VILLAREAL, ARESTADO DAHIL SA INSURANCE FRAUD AT SERYE NG PAGPATAY SA MGA DATING ASAWA.”
Sa TV, nakita ko si Marco na pinoposasan. Ang ebidensyang ipinadala ko—ang kopya ng insurance policy at ang testimonya ko—ang naging susi.
At ang nagdiin sa kanya? Ang sarili niyang ama.
Tumestigo si Don Rogelio. Inamin niya na alam niya ang krimen ng anak niya, pero natakot siya noon. Ako lang daw ang nagkaroon ng lakas ng loob na tumakbo.
Naka-upo ako ngayon sa isang maliit na apartment sa probinsya. Ligtas. Buhay.
Tinitigan ko ang $1,000 na natira sa akin (na pinalitan ko na sa piso).
Hindi lang ito pera. Ito ang halaga ng pangalawang buhay ko.
Napasok ko ang isang bangungot na nakabalot sa fairy tale, pero nagising ako bago pa maging huli ang lahat. Ako si Elena, ang Accountant na hindi nagpaloko sa maling kwenta ng pag-ibig. At ngayon, ako na ang naniningil.
